



در آغاز تنگه واشی، فضا و چشمانداز مناسبی برای اتراق وجود ندارد و برای بهرهمندی از زیباییهای این منطقه باید به دل آب بزنید. برای رسیدن به دشت سرسبز ساواشی، باید حدود ۱.۵ کیلومتر در آب پیادهروی کنید. قدم زدن بر روی سنگهای ریز و درشت و حس کردن جریان خنک آب بر روی پاهایتان، تجربهای فراموشنشدنی است. هرچند که این مسیر یکی از محبوبترین مسیرهای طبیعتگردی در ایران است، اما پیمودن آن برای همه افراد ممکن نیست و ممکن است کودکان و افرادی با ناتوانیهای جسمی نتوانند آن را طی کنند.
پس از استراحت در دشت ساواشی، وقت ورود به تنگه دوم فرا میرسد. این قسمت سنگلاخی است و نیاز به کمی صخرهنوردی دارد، اما عمق آب در این بخش کمتر و مسیر نیز کوتاهتر است. در طول مسیر، آبشارهای کوچک و زیبایی بهوجود آمدهاند که منظرهای دلانگیز را به نمایش میگذارند. باید دقت کنید که روی سنگهای خیس سر نخورید.
در انتهای تنگه سا، آبشار ساواشی نمایان میشود که زیبایی آن خستگی را از شما میزداید. این ناحیه سنگلاخی است و فضای مناسبی برای استراحت ندارد، بهخصوص در روزهای شلوغ که ممکن است گردشگران زیادی به این منطقه بیایند. برای اتراق و صرف غذا، دشت ساواشی گزینه بهتری است. در پشت آبشار، مناظر زیبا و دشتهای سرسبزی وجود دارد، اما دسترسی به آنجا چندان آسان نیست.

هنگام ورود به روستای جلیزجند، یک هزینه ورودی به عنوان عوارض از خودروها دریافت میشود. این هزینه بسته به نوع وسیله نقلیه، مانند خودروهای سواری، ون و اتوبوس متفاوت است.
سفر به تنگه واشی معمولاً به عنوان یک ماجراجویی یکروزه برنامهریزی میشود، بنابراین نیازی به جستجوی مکانهای اقامتی برای شب نخواهید داشت. اما اگر برنامهتان شامل ماندن بیشتر یا ادامه سفر به شهرهای شمالی ایران است، میتوانید شب را در اقامتگاههای بومگردی محلی سپری کنید.
از گزینههای خوب، اقامتگاه بومگردی حاج محمد و اقامتگاه بومگردی متا می باشند که تجربهای متفاوت از زندگی روستایی را برای شما فراهم میکنند.




Leave A Comment